تحقیق جدید دانشمندان استنفورد: مغز انسان از دو بخش مجزا تشکیل شده است

نتایج یک تحقیق جدید از دانشگاه استنفورد نشان می دهد که مغز انسان ممکن است آن طور که تصور می شد، یکپارچه نباشد، بلکه از دو سیستم متمایز تشکیل شده است که هر کدام وظایف خاص خود را به انجام می رسانند. این یافته می تواند درک ما از نحوه عملکرد مغز و ریشه های برخی از اختلالات روانی را به طور چشمگیری تغییر دهد.

دو بخش متفاوت، دو وظیفه متمایز

تیم تحقیقاتی به رهبری دکتر کارل دیه گل، با استفاده از فناوری های پیشرفته تصویربرداری عصبی، متوجه شدند که مغز به دو بخش اصلی تقسیم می شود: یک بخش که آن ها آن را ‘جستجوگر’ (Seeker) و بخش دیگر را ‘شناسایی گر’ (Identifier) نامیده اند. بخش ‘جستجوگر’ به طور مداوم به دنبال اطلاعات جدید و پاداش است، در حالی که بخش ‘شناسایی گر’ مسئول پردازش و تفسیر اطلاعات موجود و تثبیت الگوهاست.

این دو بخش به طور مداوم با یکدیگر تعامل دارند، اما یافته ها نشان می دهند که آن ها از نظر ساختاری و عملکردی به طور قابل توجهی متفاوت هستند. فعالیت این دو بخش با استفاده از اسکن های fMRI (تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی) بررسی شد که تفاوت های قابل توجهی در الگوهای فعالیت آن ها را نشان داد.

ارتباط با اختلالات روانی

محققان معتقدند که عدم تعادل بین این دو سیستم ممکن است در بروز برخی از اختلالات روانی نقش داشته باشد. برای مثال، فعالیت بیش از حد بخش ‘جستجوگر’ ممکن است با رفتارهای اعتیادآور و وسواس فکری مرتبط باشد، در حالی که ضعف در بخش ‘شناسایی گر’ می تواند منجر به مشکلاتی در یادگیری و درک اطلاعات شود.

به گفته دکتر دیه گل: «این کشف یک تغییر پارادایم در درک ما از مغز است. ما همیشه تصور می کردیم که مغز یک سیستم یکپارچه است، اما یافته های ما نشان می دهند که این یک ارگان پیچیده با سیستم های موازی است که هر کدام نقش خاص خود را ایفا می کنند.»

این تحقیق همچنین نشان می دهد که این دو بخش در طول زمان و با توجه به تجربیات فرد، تکامل می یابند. به این معنا که تعامل بین ‘جستجوگر’ و ‘شناسایی گر’ می تواند در طول عمر فرد تغییر کند و بر رفتار و شخصیت او تأثیر بگذارد.

مراحل بعدی تحقیق و اهمیت یافته ها

تیم تحقیقاتی استنفورد در حال حاضر به بررسی چگونگی تأثیر عوامل ژنتیکی و محیطی بر عملکرد این دو بخش می پردازد. آن ها امیدوارند که این تحقیقات بتواند به توسعه روش های درمانی جدید برای اختلالات روانی کمک کند. این یافته ها همچنین می تواند در زمینه های دیگری مانند آموزش و یادگیری نیز کاربرد داشته باشد.

در نگاه اول، درک این که مغز ما نه یک واحد کامل، بلکه یک سیستم دوتایی است، می تواند دیدگاه ما را نسبت به خودمان و نحوه واکنش مان به دنیای اطراف تغییر دهد. این کشف می تواند راه را برای درک عمیق تر و دقیق تر از پیچیدگی های ذهن انسان و یافتن راه های موثرتر برای درمان اختلالات مختلف شناختی و روانی هموار کند.

منبع: diginoy